Opslaan was duur
Het is iets meer dan 20 jaar geleden. Ik zat op de middelbare school en wij kregen daar de beschikking over de eerste computers die de school kon inzetten voor haar leerlingen. De computers die wij gebruikten waren voorlopers van de PC, en data opslaan konden ze op een cassettebandje. Als je dat bandje voor de grap in een cassetterecorder stopte en afspeelde, hoorde je minutenlang geknetter en gepruttel, leuk.
Het opslaan van data op een bandje ging langzaam en het ging soms fout. Ook het weer opvragen van data van dat bandje ging langzaam. We hadden één computer dat een razendsnel opslagsysteem had: een Floppy Disk Drive. Ongelooflijk hoe je grote hoeveelheden data (voor die tijd dan!) snel en foutloos kon schrijven en lezen op die dunne schijfjes. Omdat deze opslagcapaciteit enorm duur was, waren de eerder genoemde computers bij mij op school gekoppeld in een netwerkje dat het mogelijk maakte de Floppy Disk Drive te delen.
Opslaan is nu gratis
Hoe anders is het nu. Als je een mailbox bij Gmail opent, krijg je er 2 Gb opslagcapaciteit bij, helemaal gratis. In een “gewone” laptop zit tegenwoordig een Harddisk met een capaciteit van enkele Terabyte. In die mailbox van Gmail past ongeveer 4.000 maal zoveel data als ik vroeger op de floppy op school kwijt kon. En bij die lap-top is het nog veel extremer: meer dan een miljoen maal de opslagcapaciteit die ik op de middelbare school over dat netwerkje met al mijn mede-scholieren moest delen. En dat tegen een fractie van de kosten. Helemaal gratis is het nog niet altijd, maar het komt er wel erg dicht bij in de buurt!
Wat gebeurt er als mensen iets gratis kunnen gebruiken? Ze gaan het gebruiken. En dat gebeurt ook met opslagcapaciteit. Bestanden worden te pas en te onpas gekopieerd en opgeslagen. Twittertjes, emailtjes, documenten, presentaties, foto’s, video’s en hele speelfilms. Ze schieten over en weer in ons digitale universum, en slokken onvoorstelbare hoeveelheden opslagcapaciteit op. En ach, wat maakt het uit, het is toch gratis, of allee, bijna dan!
Zoeken en vinden
Is het zomaar opslaan van alles en het nooit meer weggooien van iets echt gratis? Vanuit het perspectief van de kosten van de opslagcapaciteit eigenlijk wel. Die zijn zo klein, verwaarloos ze gerust. Maar vanuit het perspectief van de vindbaarheid van gegevens niet.
We hebben inmiddels zoveel in ons digitale universum opgeslagen, dat het een hele kunst is geworden het relevante er uit te vissen. Kosten in termen van schijfruimte: nee. Kosten in termen van productiviteitsverlies en kwaliteitsverlies: ja. We raken immers veel tijd kwijt aan het zoeken naar de juiste informatie. En het herschrijven van het niet gevonden document (dat er overigens wel degelijk is, hoor) kost ook echt wel tijd en dus geld. Ook optredend kwaliteitsverlies, denk hierbij bijvoorbeeld aan het nemen van besluiten zonder dat alle relevante informatie gevonden kon worden, maakt duidelijk dat wel opslaan en niet weggooien niet gratis is. Sterker nog: eigenlijk heel duur is.
Rendement op Informatie
Het succes van Google illustreert bovenstaande. Zoeken staat gelijk aan tijd- en dus geldverlies. Google helpt bij het bewegen van zoeken naar vinden. Weinig tijd kwijt zijn om dat contract terug te vinden. Vlot een nieuwe notitie maken omdat je die andere over dit onderwerp zo boven tafel had. En je besluit nemen op basis van vollediger informatie.
Eigenlijk faciliteert Google met het vinden van de relevante informatie het verhogen van het rendement op die Informatie. Want of die informatie er nog is, is geen vraag. Opslagcapaciteit is vrijwel gratis en dus gooien we nooit meer iets digitaals weg. Maar of we onszelf toegang tot die informatie kunnen verschaffen, en tegen welke kosten in termen van zoektijd, dat is wel de vraag.
Informatie die er wel is, maar die we niet kunnen vinden, is waardeloos. Het verhogen van het Rendement op Informatie (ROI) is juist heel waardevol. Zo waardevol, dat Google met haar zoek- en vindoplossingen inmiddels tot de grootste ondernemingen op onze planeet behoort.
Hoe lang kunt u het zich nog veroorloven om u niet te bekommeren om het rendement dat u maakt op uw informatie?
Tags: business intelligence, Google, informatierendement, jeugdsentiment
